می گن چرا نمی ذاری هرکاری که می خواد بکنه ؟  سکوت می کنم

می گن چرا اگر بهت توجه نکنه ازش دلخور می شی ؟  سکوت میکنم  

می گن چرا وقتی می ره با یکی دیگه اشک می ریزی ؟  سکوت می کنم

می گن چرا تمام لحظه هات رو در حصرت با اون بودن خراب می کنی ؟ سکوت می کنم

می گن چرا همش به یاد خاطرات قدیمیت غصه می خوری ؟  سکوت می کنم

می گن چرا همه ی کارهاشو زیر نظرداری ؟  سکوت می کنم

می گن چرا در حصرت دیدنشی در صورتی که می دونی ناراحتت می کنه ؟  سکوت می کنم

می گن چرا از عالم بریدی چسبیدی به کسی که برات از یه نفرم نمی گذره ؟  سکوت می کنم 

می گن چرا حاضر نیستی به کسی نه بگی که دلت رو همیشه می شکنه ؟  سکوت می کنم 

می گن چرا واسش هر کاری می کنی در حالی که می دونی فراموش کاره ؟  سکوت می کنم 

می گن چرا در برابرتوهین و تمسخرش سکوت می کنی  چرا ؟  چرا ؟  چرا ؟

فریاد می زنم............

                   چون دوستش دارم

کبوتر با کبوتر، باز با باز
هنوزم رسم پرواز آشنائیست

هنوزم عاشق و معشوق، تنها
هنوزم درد عاشق ها جدائیست

چه قانونی! چه وجدانی! چه جرمی!
هنوزم دل شکستن بی گناهیست

        نمی گم عاشقتم

                    می خوام بگم دیوونتم

                                 که اگه روزی ناراحتت کردم

                                               بگی بی خیال دیوونست

چه حکایتی دارد اینکه کسی را که خیلی دوست داری؛هیچگاه به دست نمی آوری!

در جاده زندگی برای بدست آوردنش پشت سرت دلهای شکسته بسیاری را جا می گذاری؛

اما خودت نیز در جاده دیگری به پای چشمی....نگاهی....لبخندی،می سوزی و آب می شوی!

چه حکایتی دارد....؟

برایم بگو....می خواهم اینبار تو برایم بگویی....برایم قصه بگو....مثل همان قصه ها

که مادر بزرگ برایمان می گفت و هیچ وقت تا آخرش بیدار نمی ماندیم و

نمی فهمیدیم آخرش چه شد!

ولی اینبار اصلا خوابم نمی آید....بگو....آمده ام تا گوش کنم.تا آخرش....

نمی دانی....!

خیلی وقت است دیگر خواب ندارم....آرام و قرار ندارم.

درست از آن وقت که تو دیگری مثل خودت نبودی....از آن روز که من غریبه شدم!

مدتهاست که خودم را رها شده در لذت مهربانیت سبک نیافته ام.!

                   بذار خیال کنم هنوز پر از تب و تاب منی
        روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی
شبا پر از خواب منی بذار خیال کنم تو دلتنگات
                                                              غروب که میشه یاد من میفتی
                                                  تویی که قصه ی طلوع عشق و گفتی و دوست دارمو نگفتی

                                بذار خیال کنم منم اون که دلت تنگه براش
               اونی که وقتی تنهایی پر میشی از خاطره هاش
اونکه هنوز دوسش داری اونکه هنوز هم نفسه
                         بذار خیال کنم منم اونی که بودنش بسه

دوباره فال حافظ و دوباره توی فالمی
                بذار خیال کنم بی تو اگر چه بی خیالمی

                                    بذار خیال کنم تو دلتنگیات غروب که میشه یاد من میفتی
                          تویی که قصه ی طلوع عشق گفتی و دوست دارمو نگفتی

فقط یه پرونده بودم که تا ابد بسته شدم

خاطره های لعنتی ولم کنین دارم میرم

شماها زندگی کنین من دیگه باید بمیرم

اگه کسی سراغمو از شماها گرفت بگین

وای که عجب خواب بدی

گفتم بیا با هم بریم

گفتی که راهو بلدی

هر چی صدات کردم نرو

اما به جایی نرسید

یکی یه جا فریاد میزد

دیوونه از قفس پرید

ساعت و لحظه هام گذشت

چشام به کوچه خیره بود

من منتظر بودم بیای

خیلی دلم تنگ شده بود

صبح که رسید بیدار شدم

دیدم یه نامه روی در

نوشته بودی که سلام

مدتی رو میری سفر

بغضی نشست توی گلوم

خوابم یا این حقیقت

بازم صدات کردم ولی

دیدم سکوت جوابته

گفتم که شاید این سفر

تموم میشه همین روزا

دوباره باز میبینمش

چه خوش خیال بودم خدا

روزا مث یه دیوونه

پرسه زدم تو کوچه ها

شبا یه گوشه از اتاق

گریه و آه بی صدا

مثل همون خواب سیاه

رفت و منو تنها گذاشت

گفتن این قصه تلخ

ارزش خوندن و که داشت

التماست میکنم به من نگو برنمیگردم آخه دلم میترکه و میمیره تو که خودت میدونی من چقدر دوست دارم چرا می خوای بری؟

التماست می کنم با خواهشی که تو صدامه و التماسی تو نگامه.مگه تو نگفتی نمیزارم چشات ببارن؟اما حالا که دارن میبارن چرا نمیای پاکشون کنی؟

التماست میکنم با بغضی تو گلومه که میخواد بگه دل نگرونه مثل همیشه و بگه منتظر توام در زیر باران با چشای گریون.

التماست می کنم که باغ بی درخت شدم بی تو و دارم میمیرم چرا میخوای این دلی که حاضره به خاطرت همه رو رد کنه و فقط کنارت باشه و ناز دلت رو بخره تنها بزاری؟

التماست میکنم من که برات جون میدادم و دیوونه مجنونت بودم و اسیر چشات بودم چرا می خوای پریشونم کنی؟

تو كه اينجوري نبودي واقعا دلت مياد من اينقدر التماست كنم ؟تو كه هر وقت ميديدي من ناراحتم خودتو به هر دري ميزدي تا شادم كني اما حالا از اين همه التماس دلت به رحم نمياد.

 خدا ميدوني كه چقدر غمگينم و ناراحت اما دوسش دارم اما اون....اما اون....نمي دونم چي بگم. الانم كه منو نمي خواد و دارم اينارو مي نويسم كلي دارم اشك ميريزم و دعا مي كنم كه عشقم همه كسم سلامت باشه و خوب. باورم نميشه كه عشق من ؛عشق گلم ميگه نمي خوامت و از من كه هميشه حاضرم جونم رو بدم واسش بدش مياد و ميگه نمي خوامت.

يعني واقعا بدم؟

يعني اينقدر حال بهم زنم؟

يعني عشق بين ما الكي بوده؟

يعني حرفاي بينمون الكي بود؟.............نه...نه....خدا اين فكرا رو بريز از سرم بيرون.

تا كي التماست كنم كه برگردي ها؟

التماست كردم چه شبهايي كه عشقم نرو اما تو آخرش با منت ميگفتي باشه ميمونم اما من بازم با اينكه خودم رو خورد ميكردم مي گفتم بي خيال ارزش داره؛عشقمه حاضرم به خاطرش همه خاري و ناراحتي هارو بپزيرم.

التماست مي كنم ناز نگاهت رو از من نگيري و كنارم باشي.من هنوزم همون كسم كه وقتي مي خنديدي به لبات خيره مي شد و با ناز خندهات به دنيايه عشق مي رفت. من همونم كه كه عشق رو به رگ روح زدم و گفتم تو عشقمي تو....تو...اما چرا اينجوري مي كني؟

تو راز بودن مني عشقم.منو ببر تا تكاپوي درياها ؛روياها ؛فرداها و عظمت عشقت كه هميشه واسه من زيباست.تو خانه اي در كوچه زندگي هستي اما چرا باورم نداري؟

 التماست مي كنم كه برگردي

التماست مي كنم

بهت نگفتم تا حالا این که چقدر دوست دارم

اما حالا بهت میگم بی تو دارم کم میارم

بهت نگفتم تا حالا که بد جوری عاشقتم

بهت نگفتم تا حالا اما حالا بهت میگم

داری کجاها می کشی باز این دل دربه درو

قشنگ مهربون من اینجوری از پیشم نرو

بهت نگفتم تا حالا این که چقدر دوست دارم

اینکه چقدر آرزومه پیش چشمات کم نیارم

دلم می خواد باور کنی از ته دل می خوام ترو

وقتی میگم بمون بمون وقتی میگم نرو نرو

بری هزار سا لم بشه چشم انتظارت می مونم

بازم برای دل تو ترانه ها مو می خونم

خودت می دونی که ترو از دل و از جون می خوامت

لیلی عشق من شدی من مثل مجنون می خوامت

خوشبختي يعني بدوني دست هايي هست، که فقط

دست هاي تو رو توي خودش جا مي ده يعني کسي رو

باور کني که يقين داري باورت رو نمي شکنه يعني

چشمايي که تو هر چقدر نگاهشون کني، خسته نشي

يعني بتوني دوتا دست پاک و نازنين رو ببوسي

خوشبختي، يعني کسي باشه، که تو بتوني از تمام دنيا

بهش پناه ببري خوشبختي يعني زندگي، وقتي توي

لحظه به لحظه اش عشق جريان داشته باشه

که به خاطرش مي مردم

اي کاش مرگ آنقدر تلخ

و غير قابل تحمل بود

که به خاطر گريز از آن

چون اسکندر

در يافتن آب حيات

دنيا را از پيش چشم خود

و ديگران پس مي زدم

اي کاش زندگي اندازه مرگ تلخ

و مرگ اندازه زندگي شيرين بود

آنوقت اصيل ترين عدالت اعتقادي

                                                   در ذهن آدمي جوانه مي زد